BU TOPRAKLARDA ÖZGÜRLÜĞÜN KOKUSU VAR

“Cumhuriyet, Cumhuriyet, en güzel şey hürriyet…”

Bu dizelerle büyüdüm ben. Çocukluğumun en güzel ezgilerinden biriydi Cumhuriyet. Henüz hürriyetin hangi bedellerle kazanıldığını tam olarak kavrayamadığım yaşlarda bile bu sözlerin ardında büyük bir anlam olduğunu hissederdim.

Büyüdükçe anladım ki Cumhuriyet, yalnızca bir yönetim biçiminin değişmesi değildi. Bir milletin kaderine sahip çıkması, esarete boyun eğmemesi, yokluğun içinden varlığı, karanlığın içinden aydınlığı çıkarabilmesiydi.

Bir millet düşünün…

Yorgun, yoksul, savaşlardan bitap düşmüş ama bağımsızlığından vazgeçmemiş. Kimi cephede canını vermiş, kimi evladını uğurlamış, kimi son lokmasını paylaşmış. Bütün bu fedakârlıkların sonunda yalnızca askerî bir zafer değil, gelecek nesillerin özgürce yaşayabileceği bir Cumhuriyet doğmuş.

29 Ekim 1923, millet egemenliğinin yeni devlet düzeninde hayat bulduğu tarihsel bir dönüm noktasıydı. Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının öncülüğünde verilen Millî Mücadele, bir milletin kendi geleceğini tayin etme iradesini bütün dünyaya göstermişti.

Cumhuriyet benim için hiçbir zaman yalnızca ekim ayında hatırlanacak bir bayram olmadı.

Çünkü Cumhuriyet, takvim yapraklarına sığdırılamayacak kadar büyük bir emanettir.

Bir çocuğun eğitim hakkıdır. Bir kadının toplumda kendi kimliğiyle var olabilmesidir. Bir insanın düşüncesini ifade edebilmesi, geleceğine dair söz sahibi olabilmesidir. İnsanların doğdukları aileye, sahip oldukları servete ya da bulundukları makama göre değil, insan olmalarının verdiği değerle eşit kabul edilmesi idealidir.

Elbette bu ideallerin tamamı Cumhuriyet'in ilanıyla bir anda gerçekleşmedi. Ancak Cumhuriyet, onları hayata geçirebilmenin yolunu açtı.

Ben de bu bilinci evlatlarıma aşılamaya çalışıyorum.

Cumhuriyet'i yalnızca törenlerde okunan şiirlerden, dalgalanan bayraklardan ya da ezberlenen tarihlerden ibaret bilmesinler istiyorum. Bugün sıradan kabul ettiğimiz özgürlüklerin, dün birilerinin uğruna hayatını verdiği hayaller olduğunu öğrensinler.

Çünkü insan, sahip olduğu şeyin hangi bedelle kazanıldığını bilirse onun kıymetini de daha iyi anlar.

Ve bugün…

Cumhuriyet'e giden mücadelenin en önemli izlerini taşıyan topraklarda yaşıyorum.

Afyonkarahisar'da.

Büyük Taarruz'un başladığı, Kocatepe'den yükselen bağımsızlık iradesinin tarihin akışını değiştirdiği bu coğrafyada…

Bazen soruyorlar bana: “Burayı neden bu kadar sevdin, nasıl bu kadar çabuk benimsedin?”

Belki de cevabı tam olarak anlatamadığım için…

Bu topraklarda özgürlüğün kokusu var.

Kocatepe'ye baktığımda yalnızca bir dağ görmüyorum. Bir milletin yeniden ayağa kalkışını, umudunu kaybetmeyen insanların kararlılığını ve henüz doğmamış nesillere bırakılmak istenen özgür bir geleceği düşünüyorum.

Bazen bir şehrin sokaklarında yürürsünüz ama aslında tarihin içinde yol alırsınız. Bastığınız toprağın altında yalnızca geçmişin izleri değil, bugünkü varlığınızın anlamı da saklıdır.

İşte ben bu şehirde bunu hissediyorum.

Burayı sevmem yalnızca sokaklarına, insanlarına ya da manzarasına alışmamdan değil. Bu toprakların hafızasında kendi özgürlüğümün hikâyesini bulmamdan.

Üstelik çevreme baktığımda yaşadığı coğrafyanın kıymetini bilen, geçmişine saygı duyan, Cumhuriyet'in anlamını yüreğinde taşıyan insanlarla karşılaşmak da beni mutlu ediyor. Bu ortak bilinç, bir yere ait olmanın yalnızca orada yaşamakla ilgili olmadığını hatırlatıyor bana.

Fakat bir şeyi de unutmamak gerekiyor:

Cumhuriyet'i sevmek yalnızca onu övmek değildir.

Cumhuriyet'e sahip çıkmak; adaleti, eşitliği, bilimi, eğitimi ve insan onurunu savunmaktır. Geçmişin fedakârlıklarına minnet duymak kadar, o fedakârlıklara layık bir gelecek inşa edebilmektir.

Çünkü Cumhuriyet, bize bırakılmış bir miras olduğu kadar gelecek nesillere karşı taşıdığımız bir sorumluluktur.

Bugün bir kadın olarak kendi kararlarımı verebiliyor, eğitimime devam edebiliyor, düşüncelerimi ifade edebiliyor ve hayallerimin peşinden yürüyebiliyorsam bunun tarihsel anlamını görmezden gelemem. Bu hakların yalnızca bana değil, bütün kadınlara ve gelecek nesillere ait olması gerektiğine inanıyorum.

Ve istiyorum ki evlatlarım da bir gün bu topraklara baktıklarında yalnızca bir ülke görmesinler.

Bir milletin cesaretini, bir tarihin fedakârlığını ve kendilerine emanet edilen özgürlüğün değerini görsünler.

Belki de insanın bir şehre duyduğu sevgi, bazen kendisinin bile açıklayamadığı derin bir bağdan doğar. Ben Afyonkarahisar'da geçmişle bugün arasında görünmez bir köprü kuruyorum. Bir zamanlar bu topraklarda verilen mücadelenin, bugün yaşadığım hayatın sessiz bir parçası olduğunu hissediyorum.

Ve içimden yalnızca şu geçiyor:

İyi ki bu millet vazgeçmemiş.

İyi ki Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları, bizlere bağımsız bir vatan ve özgür bir gelecek bırakmış.

Çünkü bazı topraklarda yalnızca tarih yazılmaz; bir milletin kaderi değişir.

Ve ben biliyorum ki bu topraklarda hâlâ özgürlüğün kokusu var.

Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun.

Minnetle, saygıyla ve daima Atatürk'le…