SEKİZ CAN, SEKİZ YARIM KALAN HAYAT…

Bir insan kaç kez ölür? Peki, bir toplum kaç ölümden sonra uyanır?

Afyonkarahisar'ın İhsaniye ilçesinde başlayıp merkeze kadar uzanan bir vahşet… Sekiz can kaybı, bir ağır yaralı…

Geride ise tarifi mümkün olmayan acılar, yarım kalan hayatlar ve cevapsız sorular…

Oysa herkes sıradan bir güne uyanmıştı.

Öğretmenlerimiz okuldan çıkmıştı. Kim bilir, belki de ertesi gün anlatacakları dersleri düşünüyorlardı. Bir anne, çocuğunu okula bırakmış, evine dönüyordu.

Birileri tarlasında alın teri döküyor, birileri ailesinin geçimini sağlamak için çalışıyordu.

Hepsinin bir hayatı, bir ailesi, bir bekleyeni vardı. Belki akşam için kurulacak sofralar, belki verilmiş sözler, belki de yarına ertelenmiş hayaller…

Ama o yarın, sekiz insan için hiç gelmedi.

Bir insanın yaşama hakkını elinden almak bu kadar kolay mı? Bir annenin evladına, bir çocuğun annesine, bir eşin sevdiğine kavuşmasını engellemek hangi vicdana sığar?

Üstelik bütün bu vahşetin ardından yine aynı sözler dolaşıyor: Psikolojik sorunları vardı.

Peki, bu söz sekiz canın hesabını açıklamaya yeter mi? Ruhsal sorunları olan insanları suçla özdeşleştirmeden, şiddetin gerçek nedenlerini ve önlenebilir olup olmadığını sorgulamak zorunda değil miyiz?

Ne zaman bu kadar alıştık ölüme? Ne zaman bir insanın hayatı, birkaç satırlık haberden ibaret oldu?

Bugün sekiz insan öldürülmedi yalnızca. Sekiz evin ışığı söndü. Çocukların dünyası değişti, ailelerin geleceği karardı. Bir daha çalmayacak telefonlar, açılmayacak kapılar, sahibini bekleyecek boş sandalyeler kaldı geriye…

Ve biz yine soruyoruz:

Neden? Neden bu kadar kolay kıyılıyor insan hayatına?

Artık yalnızca üzülmek, birkaç gün konuşup sonra unutmak yetmez. Toplum olarak şiddetin her türlüsüne karşı durmak, tehlikeyi görmezden gelmemek, insan hayatını koruyacak önlemleri sorgulamak zorundayız.

Çünkü insan hayatı istatistik değildir. Sekiz dediğimiz, yalnızca bir sayı değil; sekiz ayrı dünya, sekiz ayrı hikâye, sekiz ayrı yaşamdır.

Bir toplumun vicdanı, yaşanan acılara ne kadar üzüldüğüyle değil, yeni acılar yaşanmasın diye ne yaptığıyla da ölçülür.

Hayatını kaybeden bütün canlarımıza Allah'tan rahmet, geride kalan ailelerine sabır ve başsağlığı diliyorum. Ağır yaralı kardeşimize acil şifalar temenni ediyorum.

Umarım bir daha böyle bir vahşeti anlatmak, böyle bir acıyı kaleme almak zorunda kalmayız.

Çünkü artık ölüm haberleri değil, insanların güvenle yaşadığı yarınlar konuşulsun istiyorum.