KIRMIZI DANTELLİ KÜLOT GİYEN MUHTAR!

Bazen insan duyduklarına, duyacaklarına pişman oluyor.

Her seferinde, “Yok artık, bundan fazlası olmaz!” diyorum. Ama yok arkadaş, her defasında başka bir skandalı kulağıma fısıldıyorlar.

Hani tamam, ben iyi bir sırdaşım. Kaynaklarımı kimseyle paylaşmam, duyduklarımı içimde saklarım. Ama yahu arkadaş, ben de insanım yani!

Bakın, sizin yüzünüzden iki buçuk yıl önce bypass oldum!

Sigaram yok, gece hayatım yok, alkolüm yok, karı kız hayatım yok. Sağlıklı beslenen, ev kuşu dedikleri tiplerden biriyim.

Peki, o zaman benim kalbimin dört damarı niye tıkandı?

İşte hep sizin yüzünüzden!

Siz anlatıyorsunuz, siz rahatlıyorsunuz; ben onlarca sırla baş başa kalıyorum. Sonra da karşıma geçip, “Sen nasıl kalp sorunu yaşarsın?” diye soruyorsunuz.

Yahu kardeşim, benim kalbim bu kadar sırrı nasıl taşısın?

İnşaatçı beyzadenin biri Antalya'dan pavyondan kadın çıkartmaya kalkıyor. Bir başkaları ev partileri düzenliyor. Öteki kameranın karşısına geçip Rus sevgilisine çıplak poposunu gösteriyor.

Tövbe, tövbe!

Bizim iş adamları kafayı mı yedi arkadaş?

Neyse, bu kez hikâyemizin kahramanı yakın çevreden, pala bıyıklı, dini bütün, milliyetçi bir ağabeyimiz.

Sosyal medyada yazışmalar başlıyor. Karşı tarafta ahlak polisi ama bizim muhtar, karşısında erkek sevgili olduğunu sandığı biri olduğunu sanıyor.

İddialara göre yazışmalar ilerledikçe bizim muhtar da boş durmuyor; abuk sabuk fotoğraflarını paylaşıyor.

Gel zaman, git zaman, bizim muhtar sosyal medyada yazıştığı kişiyle buluşmaya karar veriyor.

Karşı taraftan bir de kıyafet talebi geliyor:

“Kırmızı dantelli, jartiyerli kıyafet giyeceksin. Kırmızı dantelli sütyen, kırmızı dantelli külot!”

Bizim muhtar M.Ç.'nin keyfine diyecek yok. Tamam, diyor!

Hemen gidip istenilen kıyafetleri alıyor. Hem de öyle alelade değil; en güzelinden, en pahalısından!

Sonra?

Sonra gidip o kırmızı dantelli jartiyeri kendi üzerine geçiriyor.

Muhtarımız randevu saatini iple çekiyor.

Randevu vakti geliyor. Gece karanlığında, Gecek Kaplıcaları yakınlarındaki mesire alanına gidiyor. Ortalık sakin, etrafta kimseler yok.

Karşısında, bir yıldır sosyal medyada yazıştığı aşkı olduğunu düşündüğü kişi var.

“Soyun!” diyor karşısındaki.

Bizim muhtar başlıyor soyunmaya. Önce gömlek, sonra atlet…

Ve kırmızı sütyen!

Ardından kemer çıkıyor, pantolonun düğmesi açılıyor, pantolon aşağıya iniyor.

Ve bizim pala bıyıklı muhtar ağabeyin kırmızı dantelli kadın külotlu hali ortaya çıkıyor!

Tam o sırada ışıklar yanıyor.

Fotoğraflar, videolar…

Bir anda karşısında polisleri gören muhtarın bütün havası sönüyor. Başlıyor yalvarmaya, yakarmaya:

“Aman, ben ettim, siz etmeyin! Bokunuzu yerim”

Muhtarım, sen zaten boku işin en başında etmişsin!

İnsan bazen kendi kurduğu hayalin içinde kaybolur. Ama senaryonun sonunu başkası yazıyorsa, final hiç beklediğin gibi olmayabilir.

Yahu muhtarım, Allah akıl fikir versin!

Pala bıyık, dini bütün, milliyetçi duruş… Dışarıdan bakınca başka bir hikâye, perde arkasında bambaşka bir macera!

İnsanlara ahlak dersi vermek kolay da insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi biraz zor galiba!

Neyse…

İddialara konu olan bu olayın ardından muhtarın istifa ettiği ve görevini bıraktığı konuşuluyor.

İtibar meselesi ayrı, özel hayat meselesi ayrı. Ama burada insanın aklına başka bir soru geliyor:

Başkalarının hayatına ahlak terazisi tutanlar, sıra kendilerine geldiğinde aynı terazinin karşısına çıkmaya hazır mı?

Benim derdim kimsenin özel hayatı değil. Benim derdim, başkasına başka, kendine başka ölçü uygulayan zihniyet.

Çünkü insanın ne giydiğinden önce ne söylediğine, neyi savunduğundan önce nasıl davrandığına bakmak gerekiyor.

Ve bazen insanı zor durumda bırakan şey, giydiği kırmızı dantelli külot değil; yıllarca üzerine giydiği rol oluyor!