“UNUTURSAM FISILDAMA, HATIRLARSAM SUSTURMA”

İnsan beyninin duvarlarına durmadan iki hırçın at gelip çarpar. Biri “unutmak “diğeri ise “hatırlamak.” Hangisi daha kıymetli düşünür insan. Hangisi daha gerekli ve daha gereksiz. Birinin verdiği hüzün, keder birinin verdiği Umut veya sevinç. Birinden kurtulmak isteseydi insan hangisini seçerdi? Unutmanın verdiği huzuru mu yoksa hatırlamanın verdiği hezeyanı mı? Hangisini yaşarken daha az canımız yanar. ?

İnsan zihni bir mekân değil bir mücadele alanıdır. Sessizliği ile aldatır, derinliği ile yorar. Orada iki güç vardır. Birbirine benzemez ama birbirinden kopamaz. Unutmak ve hatırlamak. İnsan bu iki güç arasında yaşar.

Unutmak yok etmek değildir. Daha çok üstünü örtmek duyguları bastırmak ve gecikmektir. Unutma eylemi gerçekleştirmek hatırlamaktan çok daha zordur. Zihin unutmak istediği şeylerin üzerini örter, eskitir, kıymetsizleşitirir ya da diri diri toprağa gömer. Kimsenin görmeyeceği duymayacağı bir noktaya getirir. Üzerinde, yanında yöresinde ne var ne yoksa öylece atar çukurun içine.

Nefes alıp vermesi kesilene kadar da başında bekler. Nefes alıp vermesi bittikten sonra görevini tamamlayan bir asker gururu ile yerini alır insan zihninde Unutmak, biraz uysallaşmış bir at olarak.

Hatırlamak bir sadakat biçimidir. Zihin reddetmez ama tamamen de yüzleşemez. Bir şarkı bir koku bir söz bir silüet hatırlatır. Asıl trajedi orda başlar. İnsan kendine oluşturduğu şeylerden kaçmak ister fakat kaçtığı sandığı her şey başka bir biçimde karşısına çıkar. Bin bir zahmet ile üzeri kapanan şeylerin yeniden ortaya çıkması ne kadar mutlu eder ki zihni. Hele de bunun için bu kadar çaba harcamışken. Peki hatırlamaz isek nasıl kendimiz olacağız.

Biri seni geçmişten kurtarmaya çalışır, diğeri seni geçmişe bağlar. Belki de insan olmak bu ikisi arasında ezilmeden, zihnin duvarlarını sağlam tutarak gezebilmektir. Çünkü insan unuttukları ile hafifler hatırladıkları ile derinleşir. Mevlana Unutmayı değil, dönüştürmeyi savunur: “ Acıyı yok etme, onu anlamlandır.” Yani: Unutmak yerine anlam yükle, hatırlamak yerine olgunlaş. Bu bakış acısında iki at savaşmaz. Birlikte insanı büyütür.

İnsan hatırladıkları ile yaralanır, unutabildikleri ile değil. Unutmayı seçebildikleri ile İyileşir.

Sibel ŞENOCAK