Farkına Vardıktan Sonra

Farkına vardıktan sonra bir otobüs durağında öylece beklediğini düşünürsün.

Ama bu defa bekleyişin eskisi gibi değildir. Nereye gideceğini bilmesen bile artık nerede kalmak istemediğini biliyorsundur. Yanında yıllardır taşıdığın yüklerin vardır; kırgınlıkların, yarım kalmışlıkların, sustukların, unutamadıkların, kendine bile söyleyemediklerin…

Sonra otobüs gelir.

Ve anlarsın ki artık yolculuk etme zamanı.

Bazı yükleri o durakta bırakıp binersin otobüse. Çünkü farkına varmak biraz da neyi yanında götürmeyeceğini öğrenmektir.

Yeni yollar, yeni insanlar, yeni hikâyeler ve yeni anılar vardır önünde. Ama bundan sonra biriktireceğin anılar eskileri gibi olmayacaktır. Çünkü artık aynı insan değilsindir. Yaşadıkların sana yalnızca acıyı değil, bakmayı da öğretmiştir.

Otobüsün sağ camından baktıkların, sol camından kaçırdıklarından ibaret olmayacak artık.

Bu defa daha iyi bakacaksın.

Hatta belki hayatında ilk kez gerçekten göreceksin.

Daha önce önünden defalarca geçtiğin bir ağacı fark edeceksin. Bir evin penceresindeki çiçeği, kaldırımda annesinin elinden tutmuş çocuğu, yol kenarında oturan yaşlı adamı, birbirinin peşinden koşan çocukların kahkahalarını…

Çünkü insanın zihni neyle meşgulse gözleri de biraz onu arıyor.

Bir zamanlar bir sokak, bir koku, bir söz seni geçmişte yaşadığın kötü bir ana götürebiliyordu. Birinin söylediği küçücük bir cümle, yıllar önce kapanmış sandığın bir yaranın kapısını yeniden açabiliyordu.

Peki neden bunun tersi olmasın?

Neden bir kapının önünde oynayan çocuklar seni unuttuğun güzel bir çocukluk anına götürmesin?

Neden bir yemek kokusu annenin mutfağını, bir şarkı güzel bir yaz akşamını, bir kahkaha çok sevdiğin bir arkadaşını hatırlatmasın?

Demek ki hafızanın kapıları yalnızca acılara açılmıyormuş.

Güzelliklerin de anahtarı varmış.

Belki biz yıllarca yanlış kapıların önünde beklemişiz.

Çünkü insan acıya odaklandığında hayatın içindeki güzellikleri görmez oluyor. Gökyüzü yine mavi, çocuklar yine gülüyor, ağaçlar yine çiçek açıyor ama senin zihnin başka bir yerdeyse hiçbirini kaydetmiyorsun.

Şimdi ise başka türlü bakmanın zamanı.

İyiyi görmenin, güzellikleri fark etmenin ve onları hafızaya kaydetmenin zamanı…

Benim zamanımda mülakatlarla ilgili sık duyduğum bir şey vardı. Bazı görüşmelerde kişilere hiç beklemedikleri sorular sorulduğu anlatılırdı:

“Merdivendeki çiçek ne renkti?”

“Binanın dış cephesi hangi renkti?”

O zamanlar bu sorular bana çok anlamsız gelirdi.

İnsan işe girmek için gelmiş, heyecanlı, ne söyleyeceğini düşünüyor; çiçeğin renginden, binanın duvarından kime ne?

Şimdi düşünüyorum da…

Belki de o soru çiçeği sormuyordu.

İnsanın hayatın ne kadar içinde olduğunu soruyordu.

Buraya gelirken çevrene bakabildin mi?

Yoksa kafanın içindeki seslerden geçtiğin merdiveni bile görmedin mi?

Başını kaldırıp etrafındaki küçücük bir ayrıntıyı fark edecek kadar bulunduğun anda kalabildin mi?

Belki önemsenen şey buydu.

Çünkü insanın kafasının içindeki gürültü çoğaldıkça dışarıdaki hayat sessizleşiyor. Yürüyoruz ama yolu görmüyoruz. Bir yerlere yetişiyoruz ama yolculuğu hatırlamıyoruz. İnsanların yanından geçiyoruz ama yüzlerine bakmıyoruz. Mevsimler değişiyor, çiçekler açıyor, çocuklar büyüyor…

Biz ise çoğu zaman kendi zihnimizin içinde yaşayıp gidiyoruz.

Oysa hayat yalnızca büyük olaylardan ibaret değil.

Hayat bazen merdivendeki o çiçek.

Binanın rengi.

Otobüsün camından gördüğün çocuk.

Yol kenarındaki ağaç.

Hiç tanımadığın birinin tebessümü.

Güneşin bir evin penceresine vurduğu birkaç saniye…

Farkına vardıktan sonra geçmiş yok olmuyor elbette.

Yaşadıkların silinmiyor.

Sadece hayatındaki yerleri değişiyor.

Bir zamanlar önünde duranlar artık arkanda kalıyor. Sen ise önündeki yola bakmaya başlıyorsun.

Belki yine yanlış duraklarda ineceksin. Belki yine canın yanacak. Bazen yolunu şaşıracak, bazen yorulacaksın.

Ama bu defa bir fark olacak:

Camdan dışarı bakmayı unutmayacaksın.

Çünkü nerede canının yandığını yeterince ezberledin.

Hangi sözün seni incittiğini, hangi kapının yüzüne kapandığını, kimlerin seni yarı yolda bıraktığını yeterince hatırladın.

Şimdi biraz da güzel olanı ezberleme zamanı.

Çünkü farkına varmak geçmişi unutmak değilmiş.

Geçmişe bakarken bugünü kaçırmamayı öğrenmekmiş.

Ve belki de insanın asıl yolculuğu, otobüse bindiği gün değil…

Farkına vardıktan sonra başlıyormuş.