ENE, BENDEN BİZE UZANAMAYAN İNSAN

 

Hiç düşündünüz mü "ENE" ne demek?

Arapça'da "ben" demektir. Ama mesele sadece bir kelime değildir. Bazen bir kelime, bir çağın hastalığına dönüşür. İşte "ene" de bugün tam olarak böyle bir şey... Hayatımızın merkezine öyle yerleşti ki farkına bile varmadık.

Ben onu sevmem.

Ben istemem.

Bence...

Ben rahatımı bozamam.

Bu kelimeleri kaç kez duyduk. Belki de kaç kez kendimiz söyledik. Her "ben" dediğimizde fark etmeden bir adım daha uzaklaştık birbirimizden. Empati geri çekildi, vicdan sessizleşti, karakter daraldı.

Peki ne oldu bize?

Bir zamanlar bize öğretilen değerler bambaşkaydı. Büyüklerimiz "önce yanındakini düşün" derdi. Sofrada misafirin tabağı dolu olurdu, komşunun derdi bizim derdimiz sayılırdı. İnsan insanın yükünü hafifletirdi. İnsan insana iyi gelmeli; gelmiyorsa hiç gelmemeli.

Şimdi kulağımıza sürekli başka bir cümle fısıldanıyor: "Sen değerlisin, sen özelsin, senin hayatın, senin kararların." Evet tabii ki insan değerlidir. Fakat insani duygularını kaybetmez ise... Biz bu sözleri yanlış yorumladık ve bencillik ile karıştırdık. "Ben"i büyüttük, "biz"i küçülttük.

Bize dokunmayan yılanlar bizi ne zaman sokacak diye mi bekliyoruz?

Nerede kaldı tahammül?

Nerede kaldı saygı?

Nerede kaldı yardımlaşma?

İnsanlar birbirine değil, konforuna sadık hale geldi. Vicdanlarımız yavaş yavaş köreldi. Başkasının acısına "bana bir şey olmadı" diye gülümsedik. Ve bu kayıtsızlığı yeni nesillere bıraktık.

Oysa biz, biz iken güçlüydük. "Biz" olabilmek için felaket bekler olduk. Neden savaş çıkmadan, deprem olmadan birbirimize sarılmıyoruz? Sorun çok basit aslında: "Ben" demeyi benimsedik. "Biz"i unuttuk.

Artık uyanın da balık tutalım! "Ben"in gürültüsünü susturup "biz"in sesine kulak verelim. Yoksa bir gün herkes "ben" diye bağırırken etrafında hiç kimse kalmadığını fark edecek.

Ve o gün...

En büyük yalnızlık başlayacak.

SİBEL ŞENOCAK

05.01.2026