SUSTU

Gördüm, yalnız. Öyle yamaçta duruyor; Yırtmacında sümbül, gül… Belli, çok anlatacak oldu. Sormadım derdini. Anlatırdı, görmeseydim hâlini. Yolda kalanın uğrak yeri… Araladım, baktım içeri: Masa, sandalye, ateşsiz ocak; Kırık dökük raf, Ortada dağılmış mutfak. Adımladıkça gacır gıcır Yorgun ahşap duvar. Acı ıslatmış, gözyaşı boyamış; Buğulu pencere, tahta kurusu dadanmış. Konuşacak oldu. Gül kurusu vazo… Üstünde “Özledim” notu, Öylesine iliştirilmiş, Hasretsiz kelime. “Niye geldin?” diyecekti; Yutkundu. Anladı. Yazarsın sen bunu… EMRE ÇINAR   av.emrecinar av.emrecinar@hotmail.com