Başkalarının Yangınında Isınanlar

Başkalarının Yangınında Isınanlar

Hayatını kaosa adamış insanlar vardır. Sessizlik onlara fazla sıradan, huzur ise fazla yabancıdır. Onlar için hayat, ancak bir yerde bir düğüm varsa anlam kazanır. Sorunları dinler, çözüm üretir, yol gösterirler. Dışarıdan bakıldığında fedakâr, yardımsever ve vazgeçilmez görünürler. Fakat insan, zamanla ister istemez şu soruyu sormaya başlar: Gerçekten sorunları çözmeyi mi seviyorlar, yoksa sorunların hiç bitmemesini mi?

İyi giden bir olayın içinde bile mutlaka ters gidecek bir ayrıntı ararlar. Bir sofraya oturduklarında kahkahalara değil, cümlelerin arasına gizlenmiş kırgınlıklara kulak kesilirler. Girdikleri her ortamı dikkatle süzer, söylenen her sözü tartar, eksik ya da yanlış bulabilecekleri bir kelimenin peşine düşerler. Huzuru görmek yerine huzuru bozabilecek ihtimalleri büyütürler. Çünkü bazı insanlar için düzen sıkıcıdır; onları ayakta tutan şey, karmaşanın kendisidir.

Belki de bunun sebebi bambaşkadır. Belki kendi içlerindeki fırtınayı susturmanın yolunu başkalarının fırtınasına koşmakta bulmuşlardır. Kendi acılarıyla yüzleşmek yerine başkalarının yaralarını sararken, kendi yaralarını unutmaya çalışıyorlardır. Eğer böyleyse, bu anlaşılabilir bir insan hâlidir. İnsan bazen başkasının yükünü taşırken kendi yükünü hafiflettiğini sanır.

Ama ya mesele bu değilse? Ya onları ayakta tutan şey, çözdükleri sorun değil de insanların çaresizliğiyse? Ya ihtiyaç duyulmak, onlar için huzurdan daha değerliyse? İşte o zaman yardım etmek ile başkasının mutsuzluğundan beslenmek arasındaki ince çizgi görünmeye başlar.

Gerçek iyilik, insanların size sürekli ihtiyaç duyması değildir. Gerçek iyilik, bir gün size ihtiyaç kalmayacak kadar huzurlu olmalarına sevinmektir. Çünkü merhamet, yangına ilk koşan olmakla değil, yangının hiç çıkmaması için çaba göstermektir.

Başkalarının yangınında ısınanlar, bir süre sonra kendi içlerindeki soğuğu fark edemez hâle gelirler. Oysa insanı büyüten şey krizler değil, huzuru çoğaltabilmektir. Çünkü başkasının acısıyla güç kazanmak vicdanı zayıflatır; başkasının mutluluğuyla mutlu olabilmek ise gerçek insanlığın en sessiz ama en güçlü göstergesidir.