MENÜ
Kategoriler
Köşe Yazıları

BENZER OLAN, BENZER OLANIN CANINI YAKAR

Benzer olan, benzer olana en çok zararı veriyordu.Bir mermerin başka bir mermere, bir camın diğer bir cama, bir otomobilin başka bir otomobile çarpması gibi… Her çarpışmada en büyük hasarı, birbirine benzeyenler alıyordu. Sanki benzerlik, yalnızca...
BENZER OLAN, BENZER OLANIN CANINI YAKAR

Benzer olan, benzer olana en çok zararı veriyordu.


Bir mermerin başka bir mermere, bir camın diğer bir cama, bir otomobilin başka bir otomobile çarpması gibi… Her çarpışmada en büyük hasarı, birbirine benzeyenler alıyordu. Sanki benzerlik, yalnızca yakınlığın değil, aynı zamanda incinmenin de başka bir adıydı.


Doğaya baktığımda da aynı gerçeği görüyordum.


Ormanın bağrından koparılıp işlenen, insanın emrine sunulan küçücük bir kibrit, bir gün kendisine en çok benzeyen ağacı, hatta bütün bir ormanı yakabiliyordu. Bir zamanlar parçası olduğu şeye, şimdi en büyük zararı yine kendisi veriyordu.


Kirli bir su, temiz bir suyla buluştuğunda ona kendi berraklığından bir şey katmıyor, aksine onun saflığını da bozuyordu. Kirli hava, temiz havaya karışıyor; ekşimiş bir tat, tatlı olanın tadını değiştiriyordu. Çürük bir meyve, yanındaki sağlam meyveyi de yavaş yavaş çürütüyordu.


Hatta insanın kendi bedeninde bile benzer bir mücadele vardı. Bir hücre, kendi düzeninden çıkıp kontrolsüzce çoğaldığında, parçası olduğu bedene zarar verebiliyordu. Bir zamanlar hayatın devamı için var olan, şimdi aynı hayatı tehdit edebiliyordu.


Deniz, kıyılarını dövüyordu durmadan. Her dalgada kıyıdan bir parça koparken deniz de kendi gücünü tüketiyordu. Toprak, kendi derinliklerinde bir deprem oluşturuyor, sanki kendi pimini çekerek üzerinde taşıdığı hayatı sarsıyordu.


Doğa, bütün bu örneklerle insana sessizce aynı gerçeği anlatıyordu: Bazen en büyük yıkım, yabancı olandan değil, en yakınımızda bulunandan geliyordu.


Ve insan…


Bütün bu benzerliklerin sonunda dönüp dolaşıp yine insana geliyordum.


Çünkü en çok sevdiklerim, en çok canımı yakanlardı.


Bir insanın başka bir insana verebildiği zararı düşündüğümde, doğadaki bütün bu çarpışmaların ne kadar da tanıdık olduğunu fark ediyordum.


İnsan hastalanıyordu, ağrılar çekiyordu, bedeninin türlü zorluklarıyla mücadele ediyordu. Bazen günlerce, bazen yıllarca süren acılara katlanabiliyordu. Fakat başka bir insanın ruhuna yüklediği ağırlık, kimi zaman bütün bu acıların önüne geçiyordu.


Çünkü bedenin ağrıyan yerini göstermek mümkündü. Peki ya ruhun?


Bir hastalığın adı konulabiliyor, bir yaranın üzerine merhem sürülebiliyordu. Oysa sevdiği bir insanın açtığı yaranın ne yeri tam olarak tarif edilebiliyor ne de ne zaman iyileşeceği bilinebiliyordu.


Belki de bu yüzden insan, bedeninde taşıdığı hastalıktan çok, ruhunda taşıdığı insanlardan yoruluyordu.


Bir yabancının kırgınlığı geçip gidebiliyordu. Ama sevdiğinin söylediği bir söz, söylemediği bir cümle, göstermediği bir şefkat yıllarca insanın içinde yaşayabiliyordu.


Ne garipti…


İnsan, kendisine en çok benzeyen tarafından anlaşılmayı beklerken yine en çok onun tarafından incitiliyordu. Aynı duyguları taşıyan, aynı acıları hissedebilen, aynı gözyaşlarını dökebilen iki insan, birbirinin en derin yarası olabiliyordu.


Oysa insan, bir başka insanın acısını en iyi anlayabilecek varlıktı. Çünkü incinmenin ne demek olduğunu biliyordu. Kırılmanın, kaybetmenin, sevilmemenin nasıl bir boşluk bıraktığını kendi hayatından tanıyordu.


Buna rağmen bazen en ağır yükü yine birbirimizin omuzlarına bırakıyorduk.


Ve ben bütün bunları düşünürken bir kez daha aynı yere varıyordum:


Benzer olan, benzer olanın canını yakıyordu.


Ama doğadaki çarpışmalardan farklı olarak insanın bir seçeneği vardı. Kırmak yerine onarabilir, incitmek yerine anlayabilir, yaralamak yerine iyileştirebilirdi.


Belki de asıl acı olan, insanın birbirine zarar verebilmesi değildi.


Birbirimizin nereden kırılacağını bu kadar iyi bildiğimiz hâlde, yine de en çok oraya dokunmamızdı.

Yorumlar (1)
Yorum yazarak topluluk kurallarımızı kabul etmiş bulunuyor ve tüm sorumluluğu üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan www.beyazbelge.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Hüseyin Bay
14.11.2026 10:55
AYNININ CEHENNEMİ diye bir kavram var. Çağdaş Alman filozof ve kültür kuramcısı Byung-Chul Han tarafından dile getirilen bir kavram; senin ele aldığın konuya yardımcı olabileceği kanaatindeyim.