"KENDİYLE DERDİ OLMAYANIN KİMSEYLE DERDİ OLMAZ"

Bugün biraz farklılıklardan ve farklılıkların bir arada ilerleyişinden bahsedelim. Hepimiz aynı dünyada yaşıyoruz, birçoğumuz da aynı şehirlerde yaşıyoruz.aynı hastaneye gidiyor, aynı okullarda okuyor, aynı oyunları oynuyoruz. Aynı aileye sahip olanlarımız hatta ikiz üçüz olanlarımız var. Peki yaşantılar aynıyken, bize sunulanlar aynıyken ve bazen görünüşümüz bile aynıyken nasıl oluyor da farklı hissediyor, farklı düşünüyoruz?

Sayılı duygu ifadesi varken her bir insan kadar o duyguyu yaşama biçimimiz var. Ben öfkemi, duygusallığımı farklı hissederken bir başkası farklı hissedebiliyor. Ben farklı yansıtırken, bir başkası bambaşka yansıtabiliyor. Ki bu çok olması gereken bir durum. Peki bu farklılıklar normalliğinde neden birbirimize sırf benim gibi davranmıyor diye yükleniyoruz?

Psiklojinin oluşumundan bu yana ekollerin ayrıştıkları ve araştırdıkları bir nokta da şu: "İnsan doğuştan iyi midir, kötü müdür?" Bazı kuramcılar buna kötü derken bazıları da iyi diyor. Ben genel olarak iyi olarak doğduğumuzu düşünen biriyim ama bazen aklımı karıştıran düşünceler oluyor. Doğuştan iyiysek ne ara bu kadar kötülükle doluyoruz? Ya da bizi kötülüğe iten ne? Ailemiz mi, ortam ve koşullarımız mı, yaşadığımız deneyimler mi? Hepsinin payı var muhakak.

Bizler sonradan bir şekilde kötü bakmaya, kötü düşünmeye, kötü niyetlenmeye programlanıyoruz ve ben bunun neden bu hale geldiğiyle değil nasıl değişebileceğiyle ilgileniyorum. Çünkü neden arayışında eminim herkesin sayfalar süren nedenleri olabilir. Peki nasıl değişecek bu durum? Ya da bu mümkün mü?

Evet mümkün. Biz bu olumsuzlukları sonradan geliştirdiğimize göre bir şeyleri tersine çevirip iyileştirmek de mümkün. Nasıl mı? Anlayarak, dinleyerek, çaba sarf ederek. Önce "Ben bu durumda neden böyle hissettim ya da düşündüm?" Sorusuyla muhattap oluyoruz bunun cevabını buluyoruz. Sonra "Sen neden böyle düşündün, böyle tepki verdin?" Sorusunu karşımızdakinden dinliyoruz. Sonra da bu soruları tek bir sefer sormakla bir şeylerin değişmeyeceğini ancak bir süre bunu kendimize ve karşımızdakine yönelterek değişim saylayacağımızı fark ediyoruz.

Tüm bunlar esnasında kendimizi nasıl sevebiliriz, nasıl kabul edebiliriz, kendimiz için ne yapabiliriz durumlarıyla meşgul olup kendimizi buluyoruz. Sevdiğimiz eylemleri yapıyoruz, istediğimiz yerlere gidiyoruz, seviyoruz, şükrediyoruz... Kendimizle derdimiz kalmayınca kimseyle de derdimizin kalmadığını fark ediyoruz. Ve bir arada farklılıklarımızla yaşayabiliyoruz. Şimdi kendini bulmaya başlamak için güzel bir zaman :)

Psikolojik Danışman & Aile Danışmanı

Tuba Çavaş