MENÜ
Kategoriler

Balkonuma Düşen Yangın Böceği

I — Suyun Sağaltıcı Dokunuşu Takvim, yazın artık yorulmaya başlaması gereken bir yerini gösteriyordu; fakat sıcak, ilk günkü hırsından hiçbir şey kaybetmemişti. Güneş, gökyüzünde parlayan bir ışık olmaktan çıkmış, şehrin üzerine abanmış ağır ve görünmez bir kâbusa dönüşmüştü. Afyon’un taşında, duvarında, çatısında ne varsa gün boyunca emdiği harareti akşama bırakmaya niyetli görünmüyordu. Pencereyi açınca içeri hava değil, sanki cehennemden kaçmış bir alev giriyordu. Boğuntu, sıcağın eline geçmiş kötü bir huydu. İnsanı terletmekle kalmıyor; düşüncenin çevresine de yapışıyor, her fikri daha doğmadan ağırlaştırıyordu. Bir süredir masanın başında oturuyor, ekrana bakıyor, hiçbir cümlenin peşinden gidemiyordum. Bıkkınlık, vücudumun içinde başlayıp dışarı doğru büyüyen bir kabuk gibiydi. Omuzlarımı, göğsümü, ensemi ve sonunda zihnimi kaplamıştı. Ne yapsam üzerimden atamayacağım depresif bir zırhın içinde, kendi tenimin mahkûmu gibiydim. Camus’nün metinlerinden çıkıp gelmişe benzeyen o kayıtsız Akdeniz güneşini düşündüm. Bazı günler güneş aydınlatmaz; insanı sorguya çeker. Nereye saklansanız bulur, gölgede bile peşinizi bırakmaz. O gün benim için de öyleydi. Dışarıda şehir susuyordu; içeride bense cevabını bilmediğim bir suçtan yargılanıyor gibi absürt bir bıkkınlık içinde boğuluyordum. Bir ara ayağa kalktım. Buna karar vermemiştim; bedenim, zihnimden önce davranmıştı. Banyoya girdim, musluğu açtım ve suyun biraz soğumasını beklemeden altına geçtim. İlk tazyik omuzlarıma vurduğunda nefesim kesildi. Su, tenime değil de doğrudan bıkkınlığıma değmişti sanki. Ensemden sırtıma, sırtımdan göğsüme doğru aktıkça saatlerdir üzerimde taşıdığım görünmez zırhta ince çatlaklar açıldı. Her damla başka bir parçayı yerinden söküyor, sıcakla nemin vücuduma ördüğü o boğucu kabuğu kırıp ayaklarımın dibine bırakıyordu. Başımı kaldırıp suyu yüzüme tuttum. Gözlerimi kapatınca dünyanın sesi değişti. Dışarıdaki uğultu sustu; yalnızca suyun fayansa, omuzlarıma ve küvetin tabanına vuran düzenli sesi kaldı. Birkaç dakika önce içinden çıkamayacağımı sandığım ruh hâli, suyla birlikte vücudumdan akıp gidiyordu. İnsan, böylesi günlerde kendisini düşünerek değil, yıkanarak toparlıyordu. Suyun bu sağaltıcı dokunuşu, yıllar önce MTTB’nin bir salonunda dinlediğim “Su Medeniyettir, Su Hayattır” başlıklı konferansı hatırlattı. Konuşmacının yüzünü artık bütün ayrıntılarıyla çıkaramıyordum; fakat cümle zihnimdeki berraklığını koruyordu: Su, yalnızca susuzluğu gideren bir madde değildi. Şehirleri kuran, insanları bir arada tutan, bedeni temizlerken hafızayı da harekete geçiren kadim bir başlangıçtı. Duştan çıktığımda hava hâlâ sıcaktı; şehir değişmemişti. Fakat ben, birkaç dakika önceki ben değildim. Tenimde serinliğin ince esintisi, içimde uzun süredir yerinden kımıldamayan bir kayanın hafiflemesi vardı. Ardından kadim tıptaki sıvılar nazariyesi geldi aklıma. Hipokrat’tan miras kalan o eski düşünceye göre insanın sağlığı; kanın, balgamın, sarı ve kara safranın dengesiyle ilgiliydi. Melankoli kelimesinin kökünde bile kara safra vardı. Kadim hekimler hüznü, insanın içinde ağırlaşan koyu bir sıvıyla açıklamışlardı. Modern insan bunu gülümseyerek karşılayabilir; hormonlardan, sinir ileticilerinden ve kimyasal süreçlerden söz edebilirdi. Fakat o gün suyun altında beklerken, eskilerin dili bana hiç de yabancı görünmedi. İçimde bir yerde koyulaşmış bir şey çözülüyor, yeniden akmaya başlıyordu. Modern olan ölçer, böler ve adlandırır; kadim olan ise insanı bütünüyle bir denge meselesi olarak görürdü. Belki ikisinin de eksik bıraktığı yerler vardı. Belki insan, hem laboratuvarın sayıları hem de eski bir kelimenin taşıdığı sezgi kadar karmaşıktı. Üzerimi değiştirip balkona çıktım. Sıcak aynı sıcak, balkon aynı balkondu; ama ben, artık farklı bir bendim. Balkonun güneşten kızmış döşemeleri, günün hararetini hâlâ saklıyordu. Serinleyen ayaklarım sıcak zemine değer değmez geri çekildi. Tam içeri dönmeyi düşünürken balkonun ortasında koyu renkli, küçük bir şeyin kıpırdadığını gördüm. Bir böcekti. Sırtüstü düşmüş, bacaklarını boşlukta telaşla savuruyordu. O küçücük gövde, görünmeyen bir ağırlığın altında kalmış gibiydi. Altı bacağıyla havayı tırmalıyor, hiçbir yere tutunamıyor, her hamlesinde biraz daha yoruluyordu. Az önce suyun altında benim üzerimden parçalanıp dökülen zırh, şimdi onun sırtındaydı sanki. Ben ayağa kalkmıştım; o ise kalkamıyordu.                                                                                                                       Hüseyin BAY
İlk yorumu sen yap
Yorum yazarak topluluk kurallarımızı kabul etmiş bulunuyor ve tüm sorumluluğu üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan www.beyazbelge.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!